خواب خدا

پنجه در پنجه خیال به سوی محال می روم، از دفترچه خاطراتم

برگی قرض میگیرم و از دست سرنوشت

قلمی را به امانت.می خواهم لجبازی کنم.تقدیر،

شلاق فراموشی را بر سرم فرود می آورد.میخواهد به

 خیال خویش مرا از نوشتن باز دارد.اما ....

چه خیال خامی!نمی داند پیرها هم اگربخواهند،نمی لرزند.....

قدمهایم را استوار م کنم و پا به راهی می نهم که

سرانجامش عشق است.

با قارقار قناری

کلاغی سبز نشد

از وحی عاشقانه هبوط نا تمام می گفتی

اما اینجا

تمام آیینه ها شکسته است

یادم باشد

فردا را، جلو بیاندازم

وساعتم را کوک کنم روی چه وقت!

فردا باران بگیرد

بیاید تا نزدیکی های عصر

و برگررد

یادم باشد اگر آهسته گام بردارم

دیرتر شب می شود

وآفتابگردانها

چند دقیقه دیرتر لال می شوند

چیزهای دیگر هم یادم باشد

یادم باشد

یادم باشد

دوستت دارم

این ترانه رو هم دوست خوبم راضیه جون برای معشوقش گفته

                      اگه بیای به زیر پات فرشای قرمز می زارم

                      موقع راه رفتن تو صد تا محافظ می زارم

                      شهر و پر از گل می کنم شهرو چراغون می کنم

                      به خونه ی دل خودم شمارو مهمون می کنم

                      اگه قدم رنجه کنی بوسه میدم به پای تو

                      می بوسمت می بوسمت لبای من برای تو

                      اگه بیای از ته دل بهت محبت می کنم

                      به گل به نور و شیرینی شمارو دعوت می کنم

                      اگه نیای کنار من راحت و آسون می میرم

                      اگه بیای برای من زنده می شم جون می گیرم

                      سلیم اگه اینجا بیای باهم میریم یه جای خوب

                      یه جای دور و با صفا از سره صبح تا به غروب

                      اگه بیای که نمی یای نمی دونم شاید بیای

                      شایدو اما نداره باید بیای باید بیای

                      سلیم بیا تا ببینی برات چه کارا می کنم

                      فقط واسه یه بار بیا ازت تقاضا می کنم

تو اگر در تپش باغ اورا دیدی

به او که از مدرسه باز می گردد دست تکان بده

وبگو حال دنیا خیلی خراب است

تو آخرین طبیبی

که لحظه های آخر

به داد من رسیدی

تو نوری از خدایی

که پیغام خدا را

به گوش من رساندی

به روح من دمیدی

زیبا ترین بهاری

پایان انتظاری

برای من تنها

تو یک حریم امنی

تو بهترین پناهی

برای خستگی ها

این هم از خودمه

صداي شكستن قلبت را شنيدم.....

چه آرام و غريبانه شكست!!...

وتو......

وتو تنها به من لبخند زدي.

اكنون دير گاهي ست از آن زمان مي گذرد....

ولي هنوز.....!!

 زخم نگاه تو بر وجودم التيام نيافت.

تازه فهميدم.....!!

تو به امروز من،خنديده بودي.

 این متن هم از خودمه

خسته ام...

ديگر از دست خودم هم خسته ام

از سكوت, اين مرگ مبهم خسته ام

مرده هاگفتند مرگ آسايش است

من ولي حالا كه مردم خسته ام

آه؟برداريد از رويم نقاب

من دگر از اسم آدم خسته ام

از تمام حرف ها كه مي زنيد

از همين لفظ نخور غم خسته ام

اين كه بايد پيش چشمان شما

تا ابد محتاج باشم خسته ام

اين شما اين ذره هاي آخرم

من كه ديگر از خودم هم خسته ام ...

می دونی چرا وقتی می خوایم بریم تو رویا چشامونو می بندیم؟

یا وقتی می خوایم گریه کنیم؟

وقتی می خوایم فکر کنیم؟

وقتی می خوایم چهره عشقمونو تصور کنیم؟

یا وقتی می خوایم کسی روببوسیم؟.....

واسه خاطره اینکه قشنگترین چیزها تو دنیا قابل دیدن نیست

روشنی را که قسمت می کرد

                سهم من ستاره ای سوخته بود

با یک ستاره ی سوخته می شود آسمان را روشن کرد؟

چلچراغى، نور باران كن مرا

ساغرى از عشق مهمان كن مرا

در كويرِ تشنه، ابرى مانده‏ام‏

رعد و برقى زن، تو باران كن مرا

در غمِ ليلاىِ خود افسرده‏ام‏

همچو مجنونم تو درمان كن مرا

چون بيابانم به زيرِ آفتاب‏

با نگاهت سبزه‏زاران كن مرا

چاهِ ذوقم از درون خشكيده است‏

همچو چشمه، باز جوشان كن مرا

رودِ آرامى به ره افتاده‏ام‏

سيلِ تندم كن، خروشان كن مرا

پر زدم در كوچه باغ خاطرت‏

با پرِ پروانه رقصان كن مرا

تا ببينم روى تو هر لحظه‏اى‏

در دلِ آئينه پنهان كن مرا

چون ستاره گم شدم در كهكشان‏

همرديفِ ماه و كيوان كن مرا

با کدام بال می توان

 از زوال سوزها وروزها گریخت

با کدام اشک می توان

پرده بر نگاه خیرو زیان کشید

با کدام دست می توان

عشق را به بند جاودان کشید

با کدام دست.....

اکنون دیرگاهی ست 

                    که بر نجره ی تار زندگی ام

                                                          نه آفتابی می تابد

ونه قناری سرمستانه می خواند

                                      ونه حتی ستاره ای به ضلمت نجره ام سرک می کشد

تنها

تنها چشمان مهربان ابری ناشناس

                                    بر نجره تار زندگی ام غریبانه می گرید

این متن رو هم دوست بسیار صمیمیم راضیه جون برام  نوشت

از کجای زندگی برایت بگویم؟

از کجایش برایت بگویم؟

از لحظات شیرینی که تورا به وجد می آورد مرا به وجد می آور؟

از روز هایی که باهم بودیم ثانیه ها دقیقه ها ساعت ها......

از پنجره ای که باز بود ولی یک پرده ی سنگی جلویش همیشه

                                                                     با باد می رقصید.

از صدایی که ناز بود ولی با حضور عشق می لرزید

از قلبی که سنگ بود؟ نه! شاید می ترسید

از لحظه ای که همان قلب رفت و رفت و رفت

رسید به یک جای زندگی. کجای زندگی ......؟

از کجای زندگی شروع کنم؟

از کجایش را بگویم؟

از کجایش را بگو تا برایت بگویم تا انتهایش را.

فقط بدان انتهایش یک عشق است یک غم است و یک لبخند.

از کجای زندگی برایت بگویم؟؟

سهم من یک بغل تنهایست....

ونگاه کردن به اتاق شیشه ای که تو در آن

                                                             راه میروی......

سهم من

دل سپردن به رودخانه ایست

که سرانجامی جز سقوط در آبشار فراموشی ندارد!!......

سهم من

پرپر شدن در نگاه پرنده ایست

                که یک دنیا غم را در صدایش مخفی کرده

سهم من

گم شدن در هزار توی حقیقت توست

کلاغان سیاه بخت بر فراز سرم آواز می خوانند

ومن.....

به خوشبختی پرپر شده ام می اندیشم

سهم من

عمق صفحه ای بی خط است

که دیگر نقش عشق را بر دیوار خاکستری اش توان رسمم نیست....

سهم من تنها

خطوط بی رنگیست

که هر روز! امروز فرداهایم را خط می زند......!

سهم من از عشق تنها نقطه ی پایان نیست

به آخر خط احساس من بر صفحه ی دیروز "امروز"و فردایم!!....

سهم من

       گذشت ......

              سکوت.........

                         انزوا...........

                      یک بغل تنهایست ..........

شب های تار بی کسی ام

که از پشت پنجره اتاقم

کورسوی چراغ همسایه روشن

وبه روشنی آن دلشادم

به خیالم همسایه بیدار است

نور چراغ او روشنی اتاقم

زیر آن نور سپید

لحظه های سرد جانی دگر دارد

این اتاق مردخ ی من زندست؟؟

یا شاید اینگونه میبینمش

اما هرچه که هست بیدارم

چون هنوز نور اتاقش مرا می تابد

شب هایم رو به سپیدی اما.....

نکند همسایه خوابش ببرد

نور آن چراغ او...........

نمی دانم.

نغمه ی گذران شادی را دریابند

و بر فراز ماسه های متغیر

در جستجوی آن سرگردان باشند.

من سره آن داشتم که در خانه ای چوبین منزل کنم

آنجا که عشق ممکن است بی انکه سخنی بگوید

دست مرا بفشارد

بگذار آنهایی که آرزو دارند

آهنگ شادمانی نی لبک را برگزینند

وبه ندای آن برقصند

تا آنکه اندوه با روشنایی مرگ آورش طلوع کند

من سره آن داشتم که که در مهتاب آرزو قدم بزنم

آنجا که عشق گم شده بر رویاهای شبانگاهی  بوسه می زند

بگذار آنهایی که آرزو دارند شادمانی زودگذر را دریابند

ولی من هرگز ارزو نداشتم که با چشمان گشوده

به یک روز بدون عشق تهنیت بگویم

اين هم مال خودمه

ديروز آسمان جور ديگري بود

                                    باران مي باريد

                                    آفتاب هم بود

                                     اما..............

                                   رنگين كمان نيامد

                                    تو هم نيامدي

                                    اميد هم رفت

                                                     ديروز چقدر آسمان شبيه تو بود.

این ترانه هم از خودمه

اشکا بی حدو حسابه

حال عاشقا خرابه

حرفامون واسه فریبه

آشنا می شه غریبه

آشنایی ها دوباره

کار عشقا نیمه کاره

دلامون شده هوایی

گریه واسه ی جدایی

گلای ساقه شکسته

یادگاری های خسته

راها تنگ و بی عبوره

دستامون همیشه دوره

این شده رسمه زمونه

کسی عاشق نمی مونه

دل پر از حس دروغه

سرمون همش شلوغه

ناله می کنه گل یاس

دستا سرد و بی احساس

توی خواب و تو بیداری

میبینم دوسم نداری

سادگی شده فراموش

هیچکی نیست بهت بده گوش

خواب میبینم توی شب ها

 منو باز می زاری تنها

توی تنهایی میمیرم

آخه بدجوری غریبم

ماهی ها تشنه تو دریا

وعده ها برای فردا

اشکا مخفی توی بارون

دلامون از دست هم خون

همیشه اینجوری بوده

قلب عاشقا کبوده

دل دادن به قلب سنگی

دنیا پر شد از دورنگی

دریغ از یه جو محبت

این شده جزوی از عادت

آسمون بی ستاره

دل کبودو پاره پاره

یه امید واسه رسیده

آخرش چی ؟دل بریدن

دل حالا سردو سنگی

حرف عشق واسه قشنگی

دل بریدن شده ساده

شک و تردیدا زیاده

نه یه حرف عاشقانه

یه فراره عادلانه

چشما از دیدن هم سیر

جدایی به پای تقدیر

همه لحظه ها شکستن

پای وعده ها نشستن

نه یه حقی نه حقوقی

حرفامون همش دروغی

دلا از کینه شده پر

حرفامون واسه تظاهر

آخرش دل و سوزوندی

ولی پیش من نموندی

نرسيده به درخت

كوچه باغيست كه از خواب خدا سبز تر است

ودر آن عشق به اندازه ي پرهاي صداقت آبي ستچ

ميروي تا ته كوچه كه از پشت بلوغ سر به در مي آرد.

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

دو قدم مانده به گل

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و تو را ترسي شفاف فرا مي گيرد

در صميميت سيال فضا، خش خشي مي شنوي

كودكي ميبيني

رفته از كاج بلندي بالا

جوجه بردارد از لانه ي نور

واز او مي پرسي......

خانه ي دوست كجاست؟...

شبي كه اورا ديدم .....

باران مي باريد

وفضاي كوچك اتاقم پر شده بود از بوي خاك خيس خورده

شبي كه اورا ديدم .....

پنجره هاي نيمه باز رو به آسمان

و ستاره از هر شب به دستانم نزديك تر

شبي كه او را ديدم .....

احساس ها شفاف تر از هميشه

وتنهايي كمرنگ تر از گذشته

پبي كه او را ديدم ......

تنها يك آرزوي محال بود كه مرا به بازي مي گرفت

اي كاش ........

اي كاش او هم احساس مرا داشت

پرنده مردنيست:

                                  چراغ هاي رابطه تاريكند

               كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد

              كسي مرا به مهماني گنجشك ها نخواهد برد

               پرواز را به خاطر بسپار

                                                                         پرنده مردنيست!

آسمان آنقدر كوتاه شده بود.

كه فرود آمدن ستاره را حس مي كردم.

وغريبانه چنان راه مي رفتم .

كه سايه ام را مچاله مي ديدم.

چه حس آشنايي بود تنهايي ......

وقتي كه مي دانستم مثال آواره اي فرو خواهم ريخت.

وخورد شدن نه قصه بود نه افسانه....

و نه يك تصور خام .

آنقدر قابل باور كه بند بند انگشتانم را به باد سپردم....

نگاهم را به پنجره بخشيدم

ولباس هاي كودكي ام را به عروسكان برهنه

وفكر كردم !

به معجزه اي كه هيچگاه اتفاق نيفتاد